zondag 19 mei 2019

Dag 18 en 19 (Marina di Carrera - San Miniato)

Marina di Carrara - Lucca - San Miniato
“Waarom blijf je niet een dag langer”, vroeg mijn vriendin gisteravond toen ik haar vertelde dat de moed me in de schoenen zonk, nu ik de derde dag op rij in de regen had gefietst. Dat was een goed voorstel: Rome is nog 300 km, dat kan in 3 à 4 dagen. Maandag 27 mei is mijn terugreis besproken: nog een dag of twee, drie voor Rome zelf. Soms is het nodig dat iemand me over mijn obsessieve neiging 'verder, verder' heen helpt.




Waarom ik tot nu toe niet één keer gekampeerd heb






Het sputterde bij het vertrek in Marina di Carrara al, waardoor de toch al treurige leegte van een badplaats buiten het seizoen er nogal troosteloos uitziet, ondanks de wuivende palmbomen. Ik vind het nog wel wat hebben ook.. en trek mijn regenoutfit maar weer aan en maak monter een paar foto’s. Een moment denk ik sneeuw te zien tegen de bergen achter het dorp, maar natuurlijk: marmer! Het kan je hier niet ontgaan: zelfs de stoepranden zijn er uit gemaakt.
De brede Via Aurelia, die in het hoogseizoen stervens druk moet zijn, gezien de overvloed aan restaurants, vermaakcentra en (geprivatiseerde) strandopgangen, krijgt een zekere allure door de palmen en Italiaanse pijnbomen, die normaliter voor schaduw zorgen.
















Was ik door het eigentijdse verkeersgeweld in de Povlakte en de regen het spoor van Emo wat kwijtgeraakt, op weg naar Lucca volg ik over kleine landweggetjes weer de Via Francigena.
Verspreid in het landschap staan Romaanse kerkjes en kapellen uit de 12e eeuw, die Emo en Hinrik aangedaan moeten hebben.

In Lucca bedenk ik als via de Porta Sant’Anna in de compleet gave vestingwerken, pardoes het stratenpatroon van Romeinse oorsprong op fiets, dat je in veel oude Italiaanse steden het centrum als een absolute eenheid ervaart, mede door de bestrating van grote granietblokken waarmee vrijwel alle straten en pleinen zijn geplaveid, tot op het Piazza San Michele in Foro. Het effect is hetzelfde als ten noorden van de Apennijnen, waar de samenhang met kiezelkeitjes bereikt wordt. Het graniet werd gewonnen in de bergen, de kiezels komen uit de rivieren in de Povlakte.

De in marmer en in Pisaans-Romaanse stijl opgetrokken kerk geldt als de mooiste van Toscane, maar ik vind de Duomo San Martino interessanter, omdat het zijn bouwgeschiedenis zo duidelijk laat zien.
Ook weer te veel moois voor een vluchtig bezoek, maar zonder even op het beroemde Piazza del Anfiteatro te zijn geweest, dat - zoals de naam al zegt - zijn ovale vorm ontleent aan een Romeins amfitheater, kon ik de stad niet verlaten. Op enkele plaatsen zijn de littekens van het amfitheater nog in de gevel van sommige huizen zichtbaar.

Het was zowaar even droog in Lucca.

Duomo San Martino

Piazza del Anfiteatro
Lidtekens van het amfitheater


Maar ik ben de stad nog niet uit of het begint weer te plenzen. Af en toe toch maar schuilend als het te gortig wordt bedenk ik veertig kilometer verder dat ik het eerste de beste hotel neem, als ik - na een onverwacht stijle beklimming van een soort klif - er één uit de regennevel zie opdoemen. Ik bevind me in San Miniato.
Het stadje speelde in de 12e en 13e eeuw door z’n strategische ligging een belangrijke rol in de machtsverhoudingen in het Roomse Rijk. Ook door de schitterende ligging resideerden er diverse keizers, waaronder Otto IV, die ten tijde van Emo’s reis in een machtsstrijd verwikkeld was met Frederik II (zie Inleiding | Voorwoord).

Het kan voor mij geen beter slot zijn van een sombere dag. Het hotel ligt boven op de klif naast de dom, en is gevestigd in het voormalige paleis van Frederik II en latere keizers van het Roomse rijk.
Nog hoger staat de Rocco Frederico II op de Colle della Rocca. Hij is voor Frederik gebouwd als dank voor zijn overwinning op Otto, met de bedoeling om het dal onder controle te houden.







Hotelkameruitzicht
Rocco Frederico II
Het regent, nog steeds. Ik besluit om een nacht bij te boeken om bij te komen. Het stadje is een toeristische trekpleister, maar nu loopt er slechts een enkeling rond onder een paraplu.

2 opmerkingen:

  1. Mooie plaatjes en plaatsjes, Hans! Jammer dat je die laatste in troosteloze grijsheid moest tegenkomen. Misschien moet je, mocht het nog opklaren, toch ook maar even terug fietsen.. ;) Keep it up! Goed bezig!
    liefs, Hanja

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je had geloof ik wel gelijk met je voorgevoelens over het weer, zo vroeg in het seizoen hè Hans? Veel kou en regen te trotseren. Wat goed dat je een verstandige vriendin hebt die je op het idee brengt om af en toe even lekker rust te nemen 😊! Die laatste hotelkamer ziet er ook heerlijk uit, doet me een beetje aan Melay denken...
    Goeie reis voor de laatste etappes, met lekker weer hoop ik!

    BeantwoordenVerwijderen