dinsdag 14 mei 2019

Dag 14 (Lomello - Piacenza)

Lomello - Pavia - Piacenza
Het was een zware dag met veel tegenwind, slechte en drukke wegen, die gelukkig buiten mooie historische stadjes omgingen, zodat ik even in die plaatsen tot rust kon komen.
Gisteren niet meer aan toe gekomen toen ik er in Lomello de brui aan gaf, dus rijd ik eerst nog even langs de Chiesa Santa Maria Maggiore, die met de Battistero San Giovanni ad Fontes  een indrukwekkend bakstenen ensemble vormt. De kapel, die teruggaat tot een paar eeuw voor Emo's verblijf, heeft een oeroude kruisplattegrond die aan de sobere geometrische vormen van het exterieur afleesbaar is.

Chiesa Santa Maria Maggiore en de Battistero San Giovanni ad Fontes

Pavia
Het is zeker een bijzondere ervaring om over de overdekte Ponte Coperto Pavia binnen te fietsen, maar het bouwwerk heeft niet de gratie van bijvoorbeeld de Ponte Vecchio in Venetië. Eigenlijk is het ook een replica: na de verwoesting in de oorlog is hij herbouwd.



Het mooie van het Piazza de Duomo is dat het grotendeels omzoomd is door arcades met dubbele ranke pilaren. Traditioneel voor de regio is de bestrating met kiezelkeitjes van gevel tot gevel, wat het plein tot een eenheid maakt. Het is wat behelpen met tafeltjes en stoelen van de terrassen en het loopt en fietst ook niet echt lekker, maar daarvoor zijn er granieten banen ingelegd. Dat maakt b.v. vrije plaatsing van terrassen mogelijk, wat een prettige 'open' sfeer geeft. 
Dat het hele oude centrum op deze manier bestraat is maakt het tot een herkenbaar en samenhangend geheel.
























De Basilica di San Michele Maggiore is een typerend en puur voorbeeld van de Lombardijns-Romaanse bouwstijl die zich van de 9e tot de 13e eeuw in de Povlakte ontwikkelde. Bijzonder is de geheel uit zandsteen opgetrokken westgevel met diepliggende arcaden die de daklijn volgen. In de literatuur wordt het een meesterwerk genoemd.


Pavia, Basilica di San Michele Maggiore

In Pavia had Emo zijn opdracht moeten vervullen om de rijksappel bij de Tempeliers af te geven. Dat heeft hij niet kunnen volbrengen omdat degene aan wie hij het had moeten overhandigen was vertrokken. Er zat niets anders op om het kostbare voorwerp mee te nemen naar Rome en het daar bij de Tempeliers af te geven.

Piacenza
Een thematische reis - in mijn geval een cultuur-historische in het spoor van Emo - wordt wellicht eentonig met zoveel aandacht voor kloosters en kathedralen en kerken, maar dat is de insteek van deze fietstocht. Verder denk ik dat wat ik onderweg beleef niet zoveel zal toevoegen aan de vele reisverhalen die er inmiddels op het net zijn verschenen.
Wat mij tijdens mijn reis in het bijzonder opvalt is dat het - afgezien van de toeristische trekpleisters (en dat zijn er heel wat in Italië) - in de dorpen en kleinere plaatsen op sterven na dood lijkt. Wat dat betreft doet Italië niet onder voor het platteland van Frankrijk.

Interessant vind ik dat Emo's reis in de 12e en 13e eeuw plaatsvond, in de overgangsperiode van de romaanse naar de gotische (bouw)stijl. Door de insteek om het spoor van Emo te volgen, vallen mij regionale stijlveranderingen op. De sobere noord-europese romaanse kerkenbouw heeft aan deze kant van de Alpen plaats gemaakt voor een levendiger lombardijns romaanse bouwstijl, die gekenmerkt wordt door diepliggende arcaden die de daklijn volgen en de zijportalen aan de bovenkant afsluiten.
De Cathedrale di Piacenza (1122) is daarnaast opmerkelijk door het wit-roze marmer waarmee de gevel bekleed is.

Cathedrale di Piacenza

Piacenza lijkt - als ik pas tegen de avond het centrum in fiets - een verrassend levendige en rijke stad, met fraaie barokke en neo-klassieke bebouwing en prachtige pleinen. En er zijn veel andere mensen dan toeristen op straat; het is een studentenstad.

Nadat ik me geïnstalleerd heb is er niet veel tijd meer om de stad uitgebreid te bekijken. Ik loop een rondje, vooral om een geschikt restaurantje te vinden, en maak wat foto's.
Op het Piazza dei Cavalli zie ik opeens voor het Palazzo Gotico het ruiterstandbeeld van Alessandro Farnese, de hertog van Parma en Piacenza, bij ons bekend als Parma, de Spaanse veldheer en landvoogd van de Nederlanden in de Tachtigjarige Oorlog. Ik herkende het omdat ik hier vele jaren geleden met Marja geweest ben. Uit mijn herinnering maak ik dezelfde foto die ik toen heb gemaakt.

Opeens heb ik geen zin meer om over steden en gebouwen te schrijven. Ik heb een paar tamelijk vermoeiende en enerverende dagen achter de rug. Het schemert al, ik neem een bier (mezzo litro) en nog één (piccolo) in een voor mij iets te lawaaierig, maar in ieder geval gezellig café, veel jonge mensen.. zucht.


Alessandro Farnese, hertog van Parma

Palazzo Comunale Gotico






2 opmerkingen:

  1. Geloof je er nog in of ben je van je geloof gevallen. Mooie plaatjes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een boeiend blog is dit! Mooie combi van toeristische, architectonische en historische informatie, en dat gelardeerd met fietservaringen en persoonlijke bespiegelingen. Nog maar een paar dagen en je bent al in Roma! Buon viaggio!

    BeantwoordenVerwijderen