maandag 13 mei 2019

Dag 13 (Torino - Lomello)

Torino - Lomello
Vanmorgen nog even langs de dubbelkerk aan het Piazza San Carlo gereden en ik kon de dom Giovanni Baptista niet links laten liggen. Het lag allemaal redelijk op de route naar Pavia.
Ik laat de sneeuwtoppen van de Alpen achter me, maar stop even om van het prachtige beeld te genieten. Ik probeer de Mont Cenis tussen de besneeuwde toppen te onderscheiden, maar het lijkt één massief met een paar uitstekels.





Torino, Piazza San Carlo

Torino, Duomo Giovanni Baptista



Onderweg wijk ik nu en dan van de behoorlijk drukke hoofdroute af voor een bezoekje aan de stadjes die Emo heeft beschreven en waar hij in enkele gevallen heeft overnacht, en neem een koffie met een broodje op zo'n heerlijk Italiaans plein zonder afscheidingen bij de kerk.


Piazzo in Chivasso (cappuccino en broodje)

Catedrale di Chivasso










De Povlakte
Het was me de dag van de Povlakte wel: kilometers rechte weg door een vlak en eentonig landschap van voornamelijk rijstvelden, die overigens heel fotogeniek kunnen zijn. Ik houd ook wel van die weidsheid, maar op de fiets is 50 km van hetzelfde, met als enige afwisseling om 10 à 15 km een stadje en flinke tegenwind een heel eind.

Ik wilde Pavia halen, maar dat blijken geen 120 km te zijn zoals ik berekend had, maar 140. Op 100 km tref ik in Lomello een hotel dat gevestigd is in het voormalige klooster bij de kerk San Michele. Daar heb ik me gelaafd aan een eenvoudige doch heerlijke maaltijd met bijna gratis wijn en in gezelschap van mannen die werkzaam zijn in de rijstbouw en hier ‘en pension’ zijn. Het leverde een wat eenzaam beeld op.















Een leuke ervaring van hartelijke en hulpvaardige Italianen onderweg wil nog even kwijt. Vanmorgen was ik al vanaf Turijn op zoek naar een fietsenmaker om mijn achterband bij te pompen van de lekkage. Iedereen die ik er naar vroeg wist er wel één, en de aanwijzingen gingen letterlijk alle kanten op. Toen ik er eindelijk één op eigen houtje vond was het siësta, dus gesloten. Maar iemand uit een groepje mannen die ik er naar vroeg, wenkte me mee te komen. Met behulp van een - bij wijze van adapter voor een Frans ventiel geïmproviseerd - slangetje wist hij mijn banden op spanning te brengen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten